اگر برای  با من بودن به دنبال بهانه می گردی 

سخت در اشتباهی

چون

           من خود بهانه ای برای با تو بودنم            

                                            اما نه با حسرت

                                                                   بلکه با امید

به بار یکی راه ، به دوری مقصد

به هیچیک نمی اندیشم

به فرازو نشیبهای اطراف جاده می نگرم و از ز یبایی آن لذت می برم

ترس با من غر یبه است

پس می خندم و به آسمان می نگرم

آهی میکشم ولی نه از سر غم ، بلکه از سر آسودگی و راحتی

به هیچ چیز فکر نمی کنم ، چشمانم را می بندم و وقتی که باز می کنم...

به مقصد رسیده ام

دریغ از این لحظه هایی که می آیند

و بی آنکه زمان را لمس کنی می روند

و تنها جای پای خاطرات است که گذشت آن را معنا می کند

گذشت زمانی که به اندازه ی یک چشم بر هم زدن و نه بیشتر قابل درک است

چشم بر هم زدنی که سالها همچون لحظه، می گذرد

می گذرد، می گذرد...و باز می گذرد

یه وقتایی آدم هرچی فکر میکنه چیزی به ذهنش نمی رسه، درست مثل

الان من، هرچی می خوام یه حرفی یا یه شعری بگم نمی شه، ذهنم

خالیه، خالیه خالی، گاهی وقتا چیزی واسه گفتن وجود نداره چون دیگه

اونقدر احساست رشد کرده که دیگه نیازی به فکر کردن نیست، نمی دونم

متوجه حرفام می شید یا نه اما هرچی که هست به احساس آمدم مربوط

می شه، احساس رهایی و پایی در بند نداشتن برای نالیدن و حضوری بی

تفاوت نه صرفا به خاطر بی تفاوتی بلکه به واقع به خاطر درک واقعیت و

لزومی برای کنش و واکنش ندیدن، به خاطر ایمان، ایمان به حضور همه چیز و

همه کس، همه چیز، حتی آرزوها

آدمک آخر دنیاست بخند

آدمک مرگ همین جاست بخند

دستخطی که تو را عاشق کرد

شوخی کاغذی ماست بخند

آدمک خر نشوی گریه کنی

کل دنیا سراب است بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی

به خدا مثل تو تنهاست بخند

سلام دوستان عزیز، از اینکه مدت زیادی نبودم معذرت می خوام، هر چند نبودنم ناخواسته بود، ولی فرصت خوبی بود تا بیشتر خودمو پیدا کنم و تجربیات زیادی کسب کنم پس چیز زیادی از دست ندادم ، فقط اینکه دلم واستون تنگ شده بود وخوشحالم که در نبودم شما منو فراموش نکردید.راستی باید ببخشید که یادم رفته بود بگم این شعری که براتون نوشتم، یکی از بهترین دوستام بهم داده، با عرض معذرت ایندفعه هم نمی دونم شاعرش کیه، فقط می دونم که شعر قشنگیه و کسی هم که اونو به من داد تا توی وبم بزارم دوست داشتنیه. مگه نه؟ دوستتون دارم و آرزومند آرزوهایتان هستم 

فکر می کردم که در خاطرت

یک خیال است

آن هم من

آمدم با خاطری آسوده

می دویدم

دستهایم را گشودم

آرام چرخیدم

گل عشقمان را بوییدم

در خیالم انتظارت را به تصویر کشیدم

در اوج سادگی با خود گفتم

می آید

گل عشقمان را می بوید

و ستاره ی عشقمان را نثار آسمان خواهیم کرد

قدم هایم را تند تر کردم و با تمام وجود دویدم

دویدم

و بالاخره ....

 بی خبر از آتش عشقت

ایستادم و مبهوت

ستاره ی عشقت را دیدم که قبل از رسیدنم

آسمان را روشن کرده بود

و باری دیگر

خود را با گل پژمرده ی عشقم

در سیاهی یک سکوت رها کردم

                                                

چه گناهی از این بالاتر

عشق ورزیدن های دروغی

دلسوزاندن های دروغی

بازی کردن با یک قلب پاک و یک احساس پاک

کاشتن یک گل عشق دروغی در گلدان یک قلب واقعی

یک عشق شیشه ای که با تلنگری صدای شکستنش همه جا می پیچد

و حتی قلب های سنگی را می لرزاند

قلب تو از چیست؟

از آهن؟

نه

قلب تو از فولاد است

تو صدای شکستن گل شیشه ای را که خودت در قلبم کاشتی نمی شنوی

نمی شنوی

نمی شنوی

حال بگو ای دوست

تو چه مجازاتی را برایش تعیین می کنی؟

او را می بخشی یا نفرینش می کنی؟

تو چه می کنی؟

چه مجازاتی را برایش تعیین می کنی؟

از وجودت سخت خرسندم

حتی اگر با من نباشی 

مهم بودن ماست

نه با هم بودنمان

سکوتت نشانی ازعدم

نگاهت بی تفاوت٬ خاموش وبی مهراست

وازاین دنیا که من درذهن خود دارم

تو تنها سایه ای خاموش ٬ بی نشان ٬ نا ملموس و بی مهری